நல்வரவு

வணக்கம் !

Sunday, 8 May 2016

'அன்னையர் தினம்' - சிறுகதை



"அம்மா! நான் தாம்மா கெளரி பேசறேன்."

"என்னம்மா? காலங் கார்த்தால போன்?  மாப்பிள்ளை, குழந்தை எல்லாரும் செளக்கியம் தானே?

எல்லாரும் நல்லாத்தான்மா இருக்காங்க.  அது சரி.  ஒங்கக் குரல் ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்கு.  உடம்பு, கிடம்பு சரியில்லையா?  பிரஷர் நார்மலாத் தானே இருக்கு?

அதல்லாம் ஒன்னுமில்லை.  மணி எட்டாகுது.  இப்பத்தான் படுக்கையிலேர்ந்து எழுந்திருச்சேன்.  அதான் குரல் கொஞ்சம் கம்மியிருக்குது.  விடியற்காலையில எழுந்து நான் யாருக்குச் சாப்பாடு கட்டப் போறேன்?  நீங்கள்லாம் போன பிறகு எனக்குச் சமைக்கப் புடிக்கலே.  சாப்பிடப் புடிக்கலே.  வர வர வாழ்க்கையே ரொம்ப போரடிச்சிப் போயிடுச்சு!

ஏம்மா சலிச்சிருக்கிறீங்க?  இவ்ளோ நாள் ஓடியாடி நீங்க வேலை செஞ்ச வரைக்கும் போதும். இனிமே நீங்க ஓய்வெடுக்கிற வயசு.  நல்லாத் தூங்கி நல்லாச் சாப்பிட்டு சந்தோஷமா இருங்க.  சரி. சொல்ல வேண்டிய விஷயத்தை மறந்துட்டு என்னென்னமோ பேசிக்கிட்டிருக்கேன்.  இன்னிக்கு மதர்ஸ்டே மா.  ஒங்களுக்கு வாழ்த்துச் சொல்லத்தான் கூப்பிட்டேன்.

ஓ இன்னிக்கு  மே எட்டாம் தேதியா?  வர வர நாள், கிழமை எதுவும் ஞாபகம் இருக்க மாட்டேங்குது.  வாழ்த்துக்கு ரொம்ப நன்றிம்மா.

சரிம்மா.  அவசரமா  ஆபீசுக்குக் கிளம்பிக்கிட்டுருக்கேன். அப்பாவைக் கேட்டதாச் சொல்லுங்க   அப்புறமா போன் பண்றேன்.

அடுத்தநிமிடம் தொலைபேசி இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

யாரு போன்ல?  கெளரியா?  என்ன காலங் கார்த்தால?   கதிரவன் கேட்டார்.    

இன்னிக்கு அம்மாக்கள்  தினமாம்.  அதுக்கு வாழ்த்துச் சொல்லத்தான் கூப்பிட்டா.

அது சரி.  வெள்ளைக்காரனுங்க தான் ஒவ்வொன்னுக்கும் ஒரு நாளை ஒதுக்கி வைச்சிக் கொண்டாடுறாங்கன்னா  நம்ப புள்ளைகளும் அதை அப்படியே காப்பியடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டுதுங்களே.  இந்த மாதிரி பெத்த அம்மாவுக்கும் வருஷத்துக்கு ஒரு நாளை ஒதுக்கி வைச்சு அன்னிக்கு அவசர அவசரமா ஒரு போன் பண்ணி வாழ்த்து சொல்றதோட, தங்களோட கடமை முடிஞ்சிட்டுதுன்னு நினைக்குதுங்க போலேயிருக்கு?

சரி வுடுங்க.  இந்த மாதிரி ஒரு நாளை ஒதுக்கி வைச்சிருக்கிறதினாலே யாவது பசங்களுக்கு நம்ம ஞாபகம் வருதில்லே.  அதை நினைச்சி சந்தோஷப்பட்டுக்க வேண்டியதுதான்.

சரி. அவ்ளோ வேலையிலேயும், எம்பொண்ணு எவ்வளவு ஞாபகமா போன் பண்ணுது பாரு. ஒம் பையனும் இருக்கானே. அவன் போன் பண்ணினானா? அவனுக்கெங்கே இதெல்லாம் ஞாபாகம் இருக்கப்  போகுது?

சும்மா இருக்கிற என்னைத் தூண்டிவிட்டுப் பார்க்கிறதில அப்பிடி என்ன சந்தோஷம் ஒங்களுக்கு?  அவனுக்கு என்ன அவசர வேலையோ?   அவனுக்கு நான்னா உசிரு.  காலையில பண்ணாட்டியும், எப்படியும் சாயங்காலத்துக்குள்ளாற பண்ணுவான் பாருங்க.

"என்னமோ போ. பையனை விட்டுக் கொடுக்க மாட்டியே.  மூணு வருஷத்துக்கு முன்னாடி வந்துட்டுப் போனவன் தான்.  அவன் குழந்தைக்கு ரெண்டு வயசு முடிஞ்சிட்டுது.  பேரக்குழந்தையை இன்னும் நம்ம கையால தூக்கிக் கொஞ்சமுடியல.  போட்டோவிலேயும், கம்ப்யூட்டரிலேயும் பார்க்கிறதோட சரி.  ஒரு தடவை வந்து கண்ணுல காட்டிட்டுப் போடான்னு சொன்னா, விமான டிக்கெட்டுக்குச் செலவுபண்ண கணக்குப் பார்க்கிறான்.  அதுக்குப் பயந்துட்டு தான் பயணத்தை ஒத்திப் போட்டுக்கிட்டே போறான். எப்பத்தான் வரான்னு பார்ப்போம்.'

"சரி சரி..  அவனைக் குத்தம் சொல்லலேன்னா, உங்களுக்குப் பொழுது போகாது."  

கணவரிடம் மகனுக்காகப் பரிந்து பேசினாலும், பையன் இப்போது மிகவும் மாறித்தான் போய்விட்டான் என்று அவள் உள்மனம் கூறியது.  வெளிநாடு போன புதிதில்,  இரண்டு நாட்களுக்கொருமுறை போன் பண்ணி
அவளிடம் பேசவில்லையாயின், அவன் தலை வெடித்துவிடும்.

சாப்பாட்டுக்குக் கஷ்டப்படுகிறான், எல்லாரையும் பிரிந்து தனிமையில் வாடுகிறானே என்று காவேரி தான்,  அவனை வற்புறுத்தி 26 வயதாகும் போதே பெண்பார்த்துத் திருமணம் செய்து வைத்தாள்.  திருமணத்திற்குப் பிறகு, இரண்டு நாட்களுக்கொருமுறை இருந்த தொலைபேசி அழைப்பு, வாரத்திற்கொருமுறை என்றாகி, பின் மாதத்திற்கொருமுறை என்றாகி இப்போது மிகவும் அரிதான விஷயமாகிவிட்டது.

வேலை, குடும்பம், குழந்தைகள் என்றான பிறகு போன் செய்ய, அவனுக்கு நேரமில்லையாம்.  "நான் பேசணும்னு நெனைக்கிறப்ப, உங்களுக்குப் பாதி ராத்திரி ஆயிடுது. சரி காலையில பண்ணிக்கலாம்னு நெனைப்பேன்.  வேலைப் பளுவில மறந்துடுதும்மா" என்பான் சமயத்தில்.

மதியம் சாப்பாடு முடிந்து படுத்திருந்த போது, வாசலில் அழைப்பு மணி ஒலித்தது.  எழுந்து சென்று கதவைத் திறந்தவளுக்கு ஆச்சரியத்தில் தலை கால் புரியவில்லை.  ஆம்.  அவளது அன்பு மகன் தன் மகளுடன் வாசலில் நின்றிருந்தான்.

'என்னப்பா திடுதிப்பென்று சொல்லாமல் கொள்ளாமல்?'

"அன்னையர் தினத்திற்கு, உங்களுக்கு நேரிலேயே வாழ்த்துச் சொல்லத்தான்மா"

அப்பாவின் கால்களைக் கட்டிக் கொண்ட நின்ற குழந்தையைக் கண்டவள்,
"இது தான் நம்ம வீட்டுக் குட்டி தேவதையா? வாடா செல்லம்" என்று ஓடிப் போய் குழந்தையை வாரியெடுத்து உச்சி மோந்து கன்னங்களில் முத்தத்தைப் பதித்தாள்.  இப்போதாவது வந்து அம்மாவைப் பார்க்கணும்னு தோணிச்சே" என்று செல்லமாகப் பையனைக் கடிந்து கொண்டாள்.

மறுபடியும் மணி அடித்து விழிப்பு வந்த போதுதான், தான் கண்டது கனவென்று உணர்ந்தாள் காவேரி.

கணநேரம் மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்த மனதில், மறுபடியும் வெறுமை வந்து குடி கொண்டது.  ஒரு வேளை கனவில் கண்டது போலவே, மகன் வந்து நின்றிருந்தால்?  அவசர அவசரமாக எழுந்து சென்று கதவைத் திறந்தாள்.

வாசலில் பால்காரன் நின்றிருந்தான்.

"என்ன வேணும்? பாக்கெட்டைப் போட்டுட்டு போக வேண்டியது தானே? எதுக்கு மணி அடிச்சே?'

"எக்ஸ்டிரா பால் பாக்கெட் வேணுமான்னு கேட்கத்தான்மா.''

"ஒன்னும் வேணாம் போ"

சும்மா போனா, எப்பவும் மணியடிச்சி கேட்டுட்டுப் போன்னு சொல்ற இந்தம்மாவுக்கு, இன்னிக்கு என்ன வந்துச்சி?
குழப்பத்துடன் யோசித்தவாறே சென்றான், அவன்.

திரும்பி வந்து படுத்த போது, தூக்கம் முற்றிலுமாக அவளிடமிருந்து விடைபெற்றிருந்தது.

மற்ற நாட்களில் தொலைபேசி ஒலிக்கும் போது "இந்த போன் வேற அப்பப்ப அலறுது.  கால் முட்டி வலிக்குது. நீங்கப் போய் எடுங்க" என்று அலுத்துக் கொள்பவள், அன்று முழுக்க மகனிடமிருந்து போன் வரும் என்ற எதிர்பார்ப்பில், ஒவ்வொரு முறை மணியடிக்கும் போதும் ஓடி ஓடிப் போய் தானே எடுத்து ஏமாந்தாள்.

'ஏங்க!  மணி எட்டரையாயிட்டுது.  தோசை ஊத்திட்டேன்.  சீக்கிரம் சாப்பிட வாங்க.  உடம்பு ரொம்ப அசதியாயிருக்கு. படுத்தாப் போதும்னு இருக்கு."

"என்ன? கல்லை இறக்கிட்டே? ஒனக்குத் தோசை ஊத்திக்கலையா?"

"எனக்கு வேணாம்.  பசியில்ல."

"இராப்பட்டினி கூடாது காவேரி. அதுவுமில்லாம வெறும் வயித்துல மாத்திரை போடக் கூடாது.  ஒரு தோசையாவது சாப்பிடு."

"ஒன்னும் வேணாம். நீங்க கம்முனு சாப்பிட்டுட்டுப் படுங்க.  இது வல்லமையான கட்டை. ஒரு நாளைக்கு மாத்திரை போடலேன்னா, உசிரு போயிடாது."

மணி பதினொன்றிருக்கும்.  தொலைபேசி தொடர்ந்து அலறியது.

தூக்கம் வராமல் புரண்டு கொண்டிருந்தவள்,

"ஏங்க ஏங்க.  போன் அடிக்குது.  கொஞ்சம் ஏந்திரிச்சி போயி யாருன்னு பாருங்களேன்."

கணவரைத் தொட்டு எழுப்பினாள்.  ஆனால் அவரிடம் எந்த அசைவையும் காணோம்.

"அதுக்குள்ளே தூங்கிட்டீங்களா?  படுக்கறதுக்குள்ளே எப்படித்தான் உங்களுக்குத் தூக்கம் வருதோ?'

"இன்னிக்குன்னு பார்த்து இந்த சனியன் பிடிச்ச போன் சதா அடிச்சிக்கிட்டே இருக்குது.  கொஞ்ச நேரம் நிம்மதியா இருக்கவிட மாட்டேங்குது."

சலித்துக் கொண்டே எழுந்து சென்று ரிசீவரை எடுத்தவளின் முகம்
மலர்ந்தது.

"எப்படிப்பா இருக்கே?  உமா எப்படியிருக்கா?  கொழந்தை நல்லாயிருக்காளா? "

''ரொம்ப சந்தோசம்பா. காலையில கெளரி கூட போன் பண்ணி வாழ்த்து சொன்னா.  இன்னிக்குக் கண்டிப்பா நீ போன் பண்ணி வாழ்த்து சொல்வேன்னு அப்பாகிட்ட சொல்லிக்கிட்டிருந்தேன்.  எப்பப் பார்த்தாலும் வேலை வேலைன்னு சரியாச் சாப்பிடாம, உடம்பைக் கெடுத்துக்காதப்பா. ஒடம்பைப் பார்த்துக்கோ. சரிப்பா.  எல்லாரையும் கேட்டதாச் சொல்லு.''

"ஏங்க உங்களைத்தானே.  தம்பி போன் பண்ணி வாழ்த்துச் சொன்னான். காலையிலேர்ந்து கடுமையான  வேலையாம். நேரமே கிடைக்கலையாம். இருந்தாலும் இன்னிக்கு எனக்கு வாழ்த்து சொல்றதுக்காகவே போன் பண்ணினானாம். இப்பவாவது ஒத்துக்கிறீங்களா, அவனுக்கு என்மேல உசிருன்னு"

"சரி. சரி.  ஒத்துக்கறேன். மனுஷனை நிம்மதியாத் தூங்க விடு. இனிமேலேயாவது நிம்மதியாப் படுத்துத் தூங்கு.  எங்க எழுந்திருச்சிப் போறே?

''சாப்பிடப் போறேன்."

''பசியே இல்லேன்னு சொன்னே?''

"அப்ப இல்ல.  இப்ப ரொம்பப் பசிக்குது.''

மனைவியின் உற்சாகத்தைப் பார்த்துச் சிரிப்பு வந்தது அவருக்கு.

காலையிலிருந்து மனைவி தவித்த தவிப்பைக் கண்டு வேதனைப் பட்டவர், 'அம்மாவுக்கு போன் பண்ணி அன்னையர் தினம் வாழ்த்துச் சொல்,' என்று மகனுடைய அலைபேசிக்குக் குறுஞ்செய்தி அனுப்பியது தாம் தான் என்று கடைசி வரை  சொல்லவேயில்லை.
   



(10/12/2012 வல்லமையில் எழுதியது)

படம் - நன்றி இணையம்

Monday, 11 April 2016

என்னைக் கவர்ந்த பதிவுகள்-3 தொடர் பதிவு


இந்த ஆண்டில் 285 பதிவுகள் என்ற இலக்கு நிர்ணயித்துக்கொண்டு, குடும்பமாக செயல்படும் எங்கள் பிளாக் வலைப்பூ, நான் விரும்பித் தொடரும் பதிவர்களில் ஒன்று. 

ஞாயிறு துவங்கி சனி வரை ஒவ்வொரு நாளுக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட தலைப்பு என வரையறுத்துக் கொண்டு, அந்தந்த நாளில் அதற்கான பதிவுகளைத் தவறாமல் இவர்கள் வெளியிடுவதைப் பார்த்து, நான் வியந்திருக்கிறேன்.  சனிதோறும் வெளியாகும் பாசிட்டிவ் செய்திகள் அவ்வப்போது நம்மை ஆட்கொள்ளும் மனச்சோர்விலிருந்து நம்மை விடுவித்துப் புத்துணர்வு அளிக்கவல்லவை.   

கேட்டு வாங்கிப் போடும் கதை என்ற தலைப்பில் பத்திரிக்கைகளில் வெளியான கதைகளைப் பதிவர்களிடமிருந்து வாங்கி, செவ்வாயன்று இவர்கள் வெளியிடுவது வரவேற்கக்கூடிய அம்சம்.  

சென்ற வாரம் ஜோக்காளி தளத்தின் பகவான்ஜி அவர்கள் எழுதிய 'என்று தீரும் இந்த மூட்டையின் தொல்லை?' என்ற நகைச்சுவை கதையைப் படித்து ரசித்துச் சிரித்தேன். 

வரலாற்று நிகழ்வுகளைக் கூட உப்புச்சப்பின்றி வெறும் வரட்டுச் செய்தியாகச் சொல்லாமல், கதை வடிவில் சஸ்பென்ஸ் வைத்துச் சொல்லி வாசிப்புச் சுவை கூட்டுவதில் வல்லவர், சகோதரர் கரந்தை ஜெயக்குமார்.

என்னைக் கவர்ந்த இவர் பதிவுகளில் சில:-


புதுகை பதிவர் விழாவில் ‘வித்தகர்கள்,’ என்ற நூலை இவர் வெளியிடும் போது இவரைச் சந்தித்தது, மகிழ்வான தருணம்.   இது இவரின் ஆறாவது நூல் என்றறிய வியப்பு! 

தம் ஓய்வூதியம் முழுவதையும் செலவிட்டுத் திருச்சி அல்லூரில் திருவள்ளுவர் தவச்சாலை நிறுவி, வள்ளுவமாய் வாழ்ந்து வரும் முனைவர் புலவர் இரா.இளங்குமரனார்,

ஒரே நாளில் வேலையைப் பறிகொடுத்துப் பாதிப்புக்குள்ளான  எல்.ஐ.சியின் பத்தாயிரம் முழுநேர தற்காலிக ஊழியர்கள் சார்பாக வாதாடி, அவர்கள் குடும்பங்களில் விளக்கேற்றி வைத்த மனிதநேய வழக்கறிஞர் திரு ஆர்.சிங்காரவேலன்,

பிறந்த மண்ணுக்காக ராணுவ சேவை முடித்துத் தென் துருவத்திலிருந்து கல் எடுத்து வந்து, தம் பிறந்த ஊரான  சன்னாநல்லூரில் அகத்தூண்டுதல் பூங்கா மற்றும் நூலகம் அமைக்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கும் கர்னல் பா.கணேசன்,

தம் வாழ்நாள் சேமிப்பு முழுதையும் செலவிட்டு, ஒரு லட்சத்துக்கும் அதிகமான பொக்கிஷங்களை அரிதின் முயன்று தேடிச் சேமித்து ‘ஞானாலயா,’ என்ற பெயரில், புதுக்கோட்டையில் புத்தகங்களுக்காக ஆலயம் அமைத்திருக்கும் திரு பா.கிருட்டினமூர்த்தி தம்பதியினர், 

கண்பார்வை முற்றிலும் பாதிக்கப்பட்ட போதிலும், எங்களால் மற்றவர்க்கு நிகராக அனைத்துப்பணிகளையும் திறம்படச் செய்யமுடியும் என்று சாதித்துக்காட்டும் மாற்றுத்திறனாளி முனைவர் வெற்றிவேல் முருகன்,

ஆகியோரின் சாதனைகளைப் பட்டியலிடும் இந்நூலினை அன்பளிப்பாக அவரிடமிருந்து பெற்றவுடன், ஒரே மூச்சில் வாசித்துவிட்டேன்.  இச்சாதனையாளர்கள் பற்றிய குறிப்புகளை, ஆவணப்படுத்துவதே, இந்நூலின் முக்கிய நோக்கம்.  

அடுத்ததாக, தஞ்சையம்பதி என்ற வலைப்பூவில் பக்திரசம் சொட்டச் சொட்ட திரு துரை செல்வராஜு அவர்கள் எழுதும் ஆன்மீகப்பதிவுகள், வாசிப்போர் உள்ளத்தை ஆக்ரமித்து நெக்குருக வைப்பவை.  இவருடைய பதிவுகளில், இயற்கை, மற்றும் பெண் முன்னேற்றம் ஆகியவை குறித்த இவர் சிந்தனைகள், என்னை வெகுவாகக் கவர்ந்தவை.


மாதங்கம் என்றேன் - அனைத்துலக யானைகள் தினமான ஆகஸ்ட் 12ல் அந்தகக்கவி வீரராகவரின் அருமையான தமிழ்ப்பாடலுடன் துவங்கி, இலக்கியத்தில் யானை பற்றிச் சொல்லப்பட்டுள்ள கருத்துக்களைத் தொகுத்தளித்தது சிறப்பு;  கூடவே யானையின் வாழ்விடத்தைக் கபளீகரம் செய்த மனிதனின் சுயநலத்தையும் சாடத் தயங்கவில்லை.  

கரிக்குருவி-1 கரிச்சான் குருவியைப் பற்றிய எண்ணற்ற செய்திகளை அறிந்து கொள்ள உதவிய பதிவினை, நான் மிகவும் ரசித்து வாசித்தேன்.

குருவி குருவி  அழிந்து வரும் சிட்டுக்குருவி பற்றிய விழிப்புணர்வூட்டும் பதிவு.
தமிழ் விக்கிப்பீடியாவில் 250 பதிவுகளுக்கு மேல் எழுதிச் சாதனை படைத்திருக்கும் முனைவர் திரு ஜம்புலிங்கம் ஐயா அவர்களும், நான் தொடரும் பதிவர்களில் முக்கியமானவர். 

சோழ நாட்டில் பெளத்தம் என்ற இன்னொரு வலைப்பூவில், புத்தர் சிலைகள் கிடைக்கும் இடங்களுக்குப் பயணம் மேற்கொண்டு  களப்பணி செய்து, இவர் எழுதும்  புத்தர் சிலைகள் பற்றிய ஆய்வுக் கட்டுரைகள், சோழ நாட்டில் பெளத்தம் பற்றிய வரலாறு எழுத மிகவும் உதவக்கூடியவை.  

அண்மையில் அமெரிக்கா கியூபா நட்பு பற்றிய புளோரிடாவிலிருந்து ஹவானாவுக்கு  என்று இவர் எழுதிய கட்டுரை, தமிழ் ஹிந்துவில் வெளியாகியிருக்கிறது.  பிடல் காஸ்ட்ரோ பற்றி நாம் அறியாத பல வரலாற்றுச் செய்திகளை எளிய தமிழில் விளக்கியிருக்கிறார்.      


“காலந்தோறும் தமிழனுக்குத் தம் மொழியைவிட பிறமொழிகள் மீதே பற்று மிகுதியாக இருந்துள்ளது. அதன் காரணமாகவே அவன் அடிமையாக வாழ்ந்து வந்துள்ளான், வாழ்ந்து வருகிறான். 

அன்றைய தமிழனுக்கும், இன்றைய டமிலனுக்கும் பெரிய வேறுபாடு ஒன்றுமில்லை.இன்றைய டமிலன் Tamil என்று தான் தன் மொழியைக் குறிப்பிடுகிறான். Thamizh என்று அழைக்க மறுக்கிறான்.

தமிழ் மொழியை வேறு யாரும் வந்து அழிக்கவேண்டாம்; நம் தமிழனே போதும்.  போர்த்துகீஸியம், பிரெஞ்சு, இந்தி, மலாய், இசுபானியம், பிரேசிலியன், பெர்ஸியம், சமஸ்கிருதம் மராட்டி, இலத்தின்,உருது, ஆங்கிலம் என்னும் எல்லா மொழிகளும் இவன் வாயில் வருகிறது. இவன் தாய் மொழி மட்டும் வர மறுக்கிறது. இவன் வாயில் அமிலத்தை ஊற்றினால் என்ன?

பிறமொழியைக் கற்று வை.
உன் தாய் மொழி மீது பற்று வை”
 
என்பது ஏன் இவனுக்குப் புரியாமல் போகிறது.

என்று வேதனையோடு, நம் அன்னை மொழிக்காகக் குரல் கொடுக்கும் வேர்களைத் தேடி முனைவர் இரா குணசீலன் அவர்கள் பதிவுகளில், என்னை வெகுவாகக் கவர்ந்தவை:-


இத்தொடர் எழுதக் காரணமான அண்ணன் முத்துநிலவன் அவர்களுக்கு மீண்டும் ஒருமுறை நன்றி கூறி, இதனை  முடிக்கிறேன்.

இதனைத் தொடரச் சொல்லி, நான் அழைக்கும் பதிவர்கள்:-
1.    கீதமஞ்சரி – கீதா மதிவாணன்
2.    பாலமகி பக்கங்கள் - மகேஸ்வரி

நன்றியுடன்
ஞா.கலையரசி

(நன்றி படம் இணையம்)

Sunday, 27 March 2016

என்னைக் கவர்ந்த பதிவுகள் - 2 தொடர் பதிவு

வலையுலகப் பிதாமகன் என்றழைக்கப்படும் திரு. கோபு சாரின் கதைகளில் என்னை மிகவும் கவர்ந்தவை:-


இணையத்தமிழ் வளர்ச்சியில், இவரின் பங்களிப்பு மிக அதிகம்.
தமிழில் விமர்சனக்கலை இன்னும் முழு வளர்ச்சியடையாத நிலையில்,  விமர்சனப்போட்டி என்ற ஒன்றை அறிவித்து, 2014 ஜனவரி துவங்கிப் பத்து மாதங்கள் செம்மையாக நடத்திப் பதிவர்களிடம் ஒளிந்திருந்த விமர்சனத் திறமையை வெளிக்கொணர்ந்து, விமர்சன சக்ரவர்த்திகளையும், வித்தகிகளையும் உருவாக்கிய பெருமை இவரையே சாரும்.

மாத ஓய்வூதியம் இல்லாத நிலையிலும், சொந்தப் பணத்தைத் தாராளமாகச்  செலவழித்து, ஒவ்வொரு போட்டிக்கும் மூன்று பரிசுகள் கொடுத்ததுடன், போனஸ், ஹாட்டிரிக், ஆறுதல் என்ற பெயர்களில் பல்வேறு பரிசுகள் உடனுக்குடன் கொடுத்துப் பதிவர்களை எழுத ஊக்குவித்தவர்.   

இப்போட்டிக்கு நடுவராக இருந்தவர், தேர்ந்த படிப்பாளியும், படைப்பாளியுமான பூவனம் ஜீவி சார் அவர்கள்.  அண்மையில்  மறக்க முடியாத எழுத்துலகம் – ந.பிச்சமூர்த்தியிலியிருந்து எஸ்.ரா வரை என்று இவர் எழுதி, சென்னை சந்தியா பதிப்பகத்தார் வெளியிட்டுள்ள அருமையான நூல் பற்றிய என் பார்வையைத் தனிப்பதிவாக எழுதியிருக்கிறேன்.       

சிலர் விமர்சனம் என்ற பெயரில் கதையை அப்படியே வரிக்கு வரி ஒப்பிப்பார்கள்.  ஆனால் கதையின் ஒரு வரியைக் கூடச் சொல்லாமல் விமர்சனம் செய்து அசத்தியவர், தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா திரு ரமணி சார் அவர்கள். 

சூடிதார் வாங்கப் போறேன் என்ற கோபு சார் கதைக்கு, இவர் எழுதிய விமர்சனம் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது.  

இளம் வயதிலேயே புகழ்பெற்ற வானம்பாடிக் கவிஞர்கள் சிலரோடு புதுக்கவிதையின் பிதாமகனான ந.பிச்சைமூர்த்தி அவர்களிடம் கலந்துரையாடலில் கலந்து கொள்ளும் வாய்ப்பு பெற்ற கவிஞர் இவர் என்பது ஒன்றே போதும், இவர் சிறப்பை நாம் அறிந்து கொள்ள. 

இவர் கவிதைகளினூடே வெளிப்படும் மனித நேயம், சமூக அவலங்களைக் காணும் போது, பாரதியைப் போல் நெஞ்சு பொறுக்காமல் வெளிப்படும் கோபம், பெண் முன்னேற்றம் குறித்த முற்போக்கு சிந்தனை ஆகியவை என்னை மிகவும் கவர்ந்தவை:--

பெண்கள் தினம் என்பது மலர்க்கொத்து பரிசளித்து, வாழ்த்துச் சொல்லும் கொண்டாட்ட நாளில்லை; அதன் உண்மையான நோக்கம் வேறு என்பதை எவ்வளவு அழுத்தந்திருத்தமாகப் பொட்டில் அடித்தாற் போல் சொல்கிறார் பாருங்கள்!

"பெண் சுதந்திரம் என்பது
கணவன் மனைவிக்குக் கொடுப்பதல்ல
ஒரு தகப்பன் தன் மகளுக்குக் கொடுப்பதுபோல் எனும்
பெரியாரின் வார்த்தைக்கான முழுமையானபொருள்
இந்த சமூகத்திற்கு என்று புரிந்துதொலைக்கப் போகிறது ?
இந்த மகளிர் தினம் என்பது
நிச்சயம் கொண்டாட்டத்திற்கான நாள் இல்லை
நம்மைக் கூர்ப்
 படுத்திக் கொள்ளும் நாள் எனபதில்
அனைவரும் உறுதியாய் இருப்போம்…………"(நம்மைக் கூர்ப்படுத்திக்கொள்ளும் நாள்)

என்னைக் கவர்ந்த வேறு சில படைப்புகள்:-

ஜெயகாந்தனிடம் “இப்போது ஏன் எழுதுவதில்லை?” என யாரோ கேட்க, “அது என்ன தோசையா, சுட்டுச் சுட்டு அடுக்குவதற்கு? என்றாராம்.  இக்கவிதையை வாசித்த போது, எனக்கு அவர் சொன்னது, நினைவுக்கு வந்தது.

"குட்டிக்கும் பசுவுக்கும்
வேறுபாடறியும்
ஐந்தறிவுக் காளைகள்
உலவுகிற பூமியில்
....
குழந்தைக்கும் பெண்ணுக்கும்
வேறு பாடறியா
ஆறறிவு எருமைகள்
அதிகமாகும் பூமியிலே....
இளம் கன்றே
  நீ உலகறிவாய்"..... 

கவிஞர், பட்டிமன்ற பேச்சாளர், எழுத்தாளர் என பன்முகத்திறமை கொண்ட அண்ணன் முத்துநிலவன் அவர்களின் இன்னொரு பரிணாமம், பதிவர் விழாவின் மிகச் சிறந்த ஒருங்கிணைப்பாளர்! 
2015 அக்டோபரில் புதுக்கோட்டையில் பதிவர்களை ஒருங்கிணைத்து உலகமே வியக்கும் வண்ணம், சிறப்பாகப் பதிவர் விழா நடத்திய இவரின் வலைப்பூ வளரும் கவிதை என்பது, நான் சொல்லாமலே, உங்கள் அனைவருக்கும் தெரிந்தது தான்.
விழாவை முன்னின்று நடத்தியதோடு நில்லாமல், இணையத்தமிழை வளர்க்கும் முயற்சியில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டு வரும் இவரை, எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும்.
கலை, இலக்கியம் சினிமா என எல்லாவகைமைக்கும் விருது தரும் விகடன், வளர்ந்து வரும் வலைப்பக்க இலக்கியத்தை மறந்தது நியாயமா என விகடன் நிர்வாகத்துக்கு வலைப்பதிவர் சார்பாக கேட்டு மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருக்கிறார்.  
“அடுத்த ஆண்டாவது விகடன் விருதுப்பட்டியலில் நல்ல இலக்கியம் வளர்க்கும் சமூக விமர்சனங்களை முன் வைக்கும், தமிழ்ச்சமூகம் முன்னேற தளராது பணியாற்றும் தமிழ் வலைப்பக்க எழுத்தாளர்க்கும் தனியாக விருது வழங்கிட வேண்டுமாய் உரிமையோடு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.”
விகடன் இவர் கோரிக்கையைப் பரிசீலிக்குமானால், அடுத்த ஆண்டிலிருந்து, வலைப்பூவில் சிறப்பாக எழுதுவோர்க்கும் விருது கிடைக்க வாய்ப்புண்டு. 
தொடரும் தொடர் பதிவர்கள் என்ற தொடர் பதிவை, இவர் துவங்கிச் சிலரை எழுத அழைத்ததும், நல்ல பதிவுகள் பலரைச் சென்றடைய வேண்டும் என்ற உயரிய நோக்கத்திற்காகவே.
இன்றைய தமிழில் பெண்கவிகள்  என்ற தலைப்பில் தமிழகத்துச் சங்க கால ஒளவை முதல் ஈழத்துச் சம கால அவ்வை வரையிலான பெண்கவிகளின் கவிதைகள் பற்றிய ஆய்வுக்கட்டுரை அனைவரும் படிக்க வேண்டிய ஒன்று.

இவரின் நீண்ட நாள் கனவான கவிதையின் கதை என்ற நூலை அடுத்த ஆணடு வெளியிடவிருக்கிறார்.  இதன் ஆக்கத்துக்காகவே தனியாகக் கவிதையின் கதை என்ற வலைப்பூவைத் துவங்கியிருக்கிறார்.

கவிதை என்பது யாது? என்ற முன்னுரையே, வெளியாகப் போகும் நூலின் ஆழத்திற்கும், அகலத்துக்கும் கட்டியங்கூறுவதாய் அமைந்து நம் எதிர்பார்ப்பை அதிகப்படுத்துகிறது. 

இப்போது வலைப்பதிவில் தரமாக எழுதும் எழுத்தாளர்களை நேர்காணல் செய்து தர வரிசைப் பட்டியலில் அவர்கள் முன்னணியில் இருக்கும் காரணங்களைக் கேட்டறிந்து வெளியிடுவதன் மூலம், வலைப்பூவில் புதிதாக எழுதவரும் எழுத்தாளர்களுக்கு ஆக்கமும் ஊக்கமும் அளித்து வருகிறார்.
இதில் முதலாவதாக கூட்டாஞ்சோறு செந்தில் அவர்களின் சிறப்பான நேர்காணல் வெளியாகியிருக்கிறது. இவர் ஊடகத்துறையில் பணியாற்றும் பதிவர். 
இருட்டு நல்லது என்ற இவரின் கட்டுரை, புதுக்கோட்டை பதிவர் விழாவின் போது நடத்தப்பட்ட உலகளாவிய மின் தமிழ் இலக்கியப் போட்டியில் சுற்றுச்சூழல் பிரிவில் முதற்பரிசு பெற்றது.
இயற்கையைப் பாழ்படுத்தியன் விளைவாக சுற்றுச்சூழலுக்கு ஏற்படும் பாதிப்புகள், நவீன தொழில்நுட்பம் ஆகியவை பற்றி, இவர் எழுதும் கட்டுரைகள் என்னை மிகவும் கவர்ந்தவை.
எடுத்துக்காட்டுக்குச் சில:-
அடுத்து என்னை மிகவும் கவர்ந்த பதிவர் கீதா மதிவாணன்.  கவிதை, கதை, கட்டுரை, மொழியாக்கம், தமிழிலக்கியம் என பல்சுவை விருந்து படைக்கும் கீதமஞ்சரி எனும் வலைப்பூவுக்குச் சொந்தக்காரர். 
எழுத்து மட்டுமின்றி ஓவியம், புகைப்படம் போன்ற கலைகளிலும் ஈடுபாடு உண்டு.  ஆஸ்திரேலியா எழுத்தாளர் ஹென்றி லாசன் கதைகளை 'என்றாவது ஒரு நாள்' என்ற தலைப்பில் மொழியாக்கம் செய்து வெளியிட்டுள்ளார்.
பன்முகத்திறமை கொண்ட இவர் என் நெருங்கிய உறவினர் என்பதில் எனக்குப் பெருமை! 
என்னைக் கவர்ந்த பதிவுகளில் சில:-
நெருப்பெனத் தோன்றும் முருக்கம்பூ என்ற தலைப்பில் முருக்கம்பூவை பற்றிய பதிவு, சுவையான இலக்கிய மேற்கோள்களுடன். 

ஒண்ட வந்த பிடாரிகள் என்ற தலைப்பில் உலகின் பல பாகங்களிலிருந்து ஆஸ்திரேலியாவில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட உயிரினங்களால் சொந்த மண்ணின் உயிரினங்களுக்கு ஏற்பட்ட பாதிப்புகளைப் பற்றி விவரிக்கும் அருமையான தொடர்.

இது போன்று ஆஸ்திரேலியாவைத் தவிர உலகில் வேறெங்கும் காணக்கிடைக்காத அதிசய உயிரினங்கள் பற்றிய தொடரும் சுவாரசியம் மிகுந்தது.

எழுத எழுத என் கட்டுக்கடங்காமல் நீளும் கட்டுரையை, அடுத்த பதிவுடன் எப்படியாவது முடிக்கத் திட்டமிருக்கிறேன்!
நன்றியுடன்
ஞா.கலையரசி
(படம் – நன்றி இணையம்)